Blog over hamsters

De Moeder De Vrouw 
zondag, april 15, 2018, 09:08 PM - Persoonlijk
door Martin Braak
Ik ging naar Bommel om de brug te zien.
Ik zag de nieuwe brug. Twee overzijden
die elkaar vroeger schenen te vermijden,
worden weer buren. Een minuut of tien
dat ik daar lag, in 't gras, mijn thee gedronken,
mijn hoofd vol van het landschap, wijd en zijd -
laat mij daar midden uit oneindigheid
een stem vernemen dat mijn oren klonken.

Het was een vrouw. Het schip dat zij bevoer
kwam langzaam stroomaf door de brug gevaren.
Zij was alleen aan dek, zij stond bij 't roer,
en wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren.
O, dacht ik, o, dat daar mijn moeder voer.
Prijs God, zong zij, Zijn hand zal u bewaren.

Martinus Nijhoff 1934


Het was vandaag dat ik in mijn portemonnee keek. En ik vond een paar gevouwen briefjes. Briefjes van mei vorig jaar. Eentje met de naam van de dokter en tijdstip. En ander een notitie ter herinnering. Maar ook een gevouwen briefje met dit gedicht erop. Gekregen van mijn moeder op een stille moment ergens vorig jaar.

Het laatste licht van het jaar 2017, een terug blik 
zondag, december 31, 2017, 05:13 PM - Persoonlijk
door Martin Braak
Op moment van schrijven schijnt het laatste licht van 2017. De laatste zonnestralen van een rot jaar. Meestal schrijf ik op 21 december een blog waarin ik terug blik en vooruit kijk. Het moment dat het winter wordt, de kortste dag en dat ik met een warm glas chocolade melk naar buiten kijk en nadenk over de toekomst. Maar dit jaar had ik op die dag geen energie om terug te kijken en hierover een blog te schrijven. 2017 is niet echt het jaar waar ik graag op terug kijk.

2017 begon zonder mijn vader die in juli 2016 overleed. Alles is een eerste keer zonder hem. Oud & nieuw vieren terwijl het niet meer compleet is. Het jaar 2017 begon direct mega druk op mijn werk. En dat ik nee zei tegen bepaalde verzoeken. Het ontbrak gewoon weg de tijd. En dat wordt soms niet leuk gevonden, maar je kunt niet altijd alles doen.

Na pak weg 10 weken begon eindelijk weer wat rustiger te worden op het werk en kreeg ik adem om weer wat leuker dingen te doen en anderen te helpen. En toen in april het rot bericht. Mijn moeder die wederom kanker had, alvleesklierkanker waar niets aan gedaan kon worden. Ik heb daarom veel bij mijn moeder geweest. Samen dingen doen, samen praten, samen tv kijken. We keken bijna elke dag na het eten Masterchef en genoten daarvan. En verschillende keren naar het ziekenhuis. Dit sloten we elke keer goed af: genieten van een smoothy of even thuis lekker wat drinken.

De zomervakantie stond in de teken: laten we het leuk maken. En dat hebben we zeker gedaan. Maar je begrijpt dat de situatie niet leuk is. Ik heb in de zomervakantie me bezig gehouden met het opruimen van mijn huis. Want de rommelkamer moest leeg gemaakt worden zodat Tommy de kat daar kan overnachten. Het was lang geleden dat ik de garage schoon gemaakt had. Die was zo vies!, en ik was zo blij aan het einde van de dag! Om eerlijk te zijn, ik had afgelopen 10 jaar alleen de grond schoon gemaakt. Maar de spinnenwebben en de aanslag op het verf bovenaan ... je begrijpt, dat was hard nodig! Het was ook voor mij de manier om even alles te vergeten. Even bezig te zijn in de tuin.

2017 is het jaar van de meeste restaurant bezoeken. Dat record ga ik nooit meer verbreken. Gelukkig genoot mijn moeder hier enorm van. En geregeld naar het dierenpark Emmen geweest, want we hadden een jaarkaart. En als ik we schrijf, dan bedoel ik samen met mijn broer Peter, Susan en Vincent.

In de zomervakantie stond ik elke keer weer vroeg op. Lang in bed liggen kon ik gewoon weg niet. En past ook niet bij mij. Schrijven en bouwen aan de websites lukte me gewoon weg niet. Ik kon er niet van genieten. Toch had ik iets leuks te doen, een uitdaging. Namelijk programmeren in een data-analyse programma. En zo bestede ik elke ochtend wat tijd hieraan. En ik had vijf weken vakantie, de tweede keer dat ik vijf weken had.

Helaas kwam het moment van los laten. Tommy die bij mij kwam wonen. Ach de schat wist niet wat hem overkwam. De eerste twee nachten heb ik dan ook bij hem geslapen. Hij at en dronk niet, tot dat ik de lamp uitdeed. Dat was een moment dat ik gelukkig goed kon gaan slapen. Tommy moest enorm wennen. De eerste twee weken vond hij maar niets. Hij mistte zijn mama. Het kammen ging niet echt. Maar al snel ging het beetje bij beetje beter. En kwam hij uit zijn krabton en zette de eerste voetjes in de woonkamer. En Tommy ontdekte de hamsters. Wat is dat een prachtig theater stuk!, hij geniet ervan om naar te kijken. Ook nam ik ander snoep mee. Zo lekker dat hij na het kammen direct van de tafel springt en via de trap naar de keuken loopt en daar wacht. Want dat ander snoep ligt in het keukenkastje. En niet boven.

November en december was ik niet mijzelf. Dat is natuurlijk logisch. De kerkdienst, crematie, het opruimen, nee... Daarna ben ik toch naar mijn werk gegaan. Gewoon rustig weer beginnen. En geregeld ging ik een dagje thuis werken of nam ik een aantal uurtjes vrij. December had ik geheel geblokt en vrij gepland. Zo flexibel dat ik ben maakte ik nog wel wat afspraken. Dit allemaal in het 2e week van december. Zoveel dat ik de hele week gewerkt heb. De maandag was bijzonder. In het weekend was er sneeuw gevallen en maandag zou er nog meer sneeuw komen. Met mijn collega moesten we richting Amsterdam, iets dat door KNMI afgeraden werd. Maar zowel de heen reis als terug reis was heel goed te doen. We waren gelukkig op tijd terug want daarna was het een ramp.

December heb ik me bezig gehouden met afronden van diverse werkzaamheden. En voor mijn werk het verbeteren van tools en gereedschap. En in december heb ik ook weer website dingetjes opgepakt. Ik heb Dwerghamster.nl geheel mobiel vriendelijk gemaakt. Iets wat ik tegen aan zat te kijken. Maar eenmaal begonnen bleek het niet eens zo moeilijk te zijn. Het was wel aardig wat werk. Want veel geschreven teksten op mijn website zijn meer dan 10 jaar oud en kenden vaste afmetingen. Ook heb ik in december mij verdiept in SEO, websites optimaliseren voor zoekmachines. Voor ondernemers is dit heel belangrijk. Google is in 2017 ook afgerekend op fake news. En Google realiseert dat echte content heel belangrijk is en heeft de scripts aangepast dat ze beter begrijpen wat op de website staat. En houden bij hoelang iemand op de website is. Standpunt van Google is dat hoe langer iemand op de site blijft, hoe beter de content is. Ze meten dit via Google Adsense, de reclame, maar ook wanneer je de volgende zoekopdracht doet of dat je met de terug knop terug gaat en op de volgende link klikt.

En het jaar van de nieuwe kerstboom. Eentje die overgroot deel wit is. Hij lijkt heel echt en heeft overal sneeuw op de takken. Mijn moeder had een envelop gegeven met inhoud om een nieuwe kerstboom te kopen. Bij het slecht nieuws gesprek in het ziekenhuis vertelde ze dat haar wens nog altijd een witte kerstboom zou zijn. Ze hoopte kerst te halen, maar realiseerde de werkelijkheid. Op deze wijze heb ik haar wens toch in vervulling laten gaan.

Qua hamsters liep het z'n gangetje. 2017 is het jaar dat ik geheel van Kona Corn afgestapt ben. En overgestapt ben op het voer van Witte Molen. Een jaar dat ik geen tepelinfectie gezien heb en ook geen diabetes. Een jaar met weinig gerstekorrels. Een jaar dat de hamsters ontzettend goed deden. Een jaar met heel veel vliegen.

Begin 2017 heb ik besloten om koffie zonder suiker te drinken. En dat heb ik het hele jaar volgehouden. Het ging mij gemakkelijker af dan ik dacht.

En de vooruitblikken? 2018 wordt een jaar dat ik wat rustig aan ga doen. Ik ga de website over dwerghamsters deels herschrijven. En ik ben bezig met een website over de kleurmuis. Daarnaast moet ook de site over de tamme rat mobiel vriendelijk gemaakt worden. Ook wil ik een zwarte Pearl gefokt hebben wat in 2017 niet gelukt is. Het zal tevens weer een drukke jaar worden, maar door rustiger aan te doen hoop ik het relaxer te hebben.

Buiten is het nu donker. Bye 2017!


Foto's Pakjesboot 12 Sinterklaas #hamsters #sint #sinterklaas 
maandag, december 4, 2017, 04:51 PM - Persoonlijk
door Martin Braak
Het is alweer een aantal jaren geleden dat ik bij Blokker een houten Pakjesboot 12 van Sinterklaas gekocht heb. Heel toevallig zag ik dit staan en ik wist meteen dat het een heel leuk item was. Bij het afrekenen bij de kassa vertelde ik al wat ik ermee ging doen. Namelijk sfeer foto's met hamsters maken. Het is zo'n leuk dingetje om Sinterklaas foto's mee te maken. Jaarlijks haal ik hem een keer uit de kast en zet ik een paar hamsters erop. En elke foto is leuk. Ook al kijkt de hamster ergens anders naar toe, dat maakt niet uit.

Hieronder een paar die ik vandaag gemaakt heb.















Elk jaar betrap ik mijzelf op dat Sinterklaas tijd erg snel voorbij gaat. De intocht van Sinterklaas kijk ik met plezier. Van te voren haal ik alvast pepernoten, marsepein en suikermuisjes op. Maar daarna... Eigenlijk vind ik kerst veel leuker!
Vandaag een bijzonder moment: 10 jaar blog! #hamsters #blog  
zaterdag, december 2, 2017, 03:00 AM - Persoonlijk
door Martin Braak
Een bijzonder moment. Vandaag is het 10 jaar geleden dat ik met mijn blog begonnen ben. In deze 10 jaar heb ik bijna duizend blogs geschreven. Veel al over hamsters en weetjes, maar ook over wat ik meegemaakt heb qua evenementen en vakanties. Ook soms de moeilijke momenten zoals het overlijden van mijn vader en moeder.

Mijn eerste zin was: Om de website www.Dwerghamster.nl completer en ook wat persoonlijker te maken, heb ik besloten om een blog toe te voegen. Het is nog niet allemaal klaar, maar eerste begin is er! Dat was mijn startpunt. De gedachten was om de website actiever te maken. De website is vrij statisch en ik moet er echt voor gaan zitten om artikelen te herschrijven of up-to-date te maken. Een blogje schrijven doe ik meestal in een paar minuten. Gewoon ff snel uittypen. Tja, daarom zoveel taalfouten lol. Maar dat maakt niet uit. Het is delen van kennis, van weetjes, het delen van informatie. Zodat anderen het kunnen lezen en kunnen verdiepen in de materie. Wat ik wilde bereiken, is zeker bereikt. Mijn blog wordt vaak gelezen. En veel bezoekers vinden mijn site omdat ik een blog heb.

Wat lastig maakt is dat over veel onderwerpen ik reeds geschreven heb en het aantal blogs langzaam afneemt. In 2008 schreef ik maar liefst 168 blogs. In 2015 91 en 2016 56. Maar dat kwam ook in verband met de priv situatie.

Elk jaar begin ik met de statistieken en ik heb lang niet begrepen waarom mijn teller zoveel afwijkt ten opzichte van One.com statistieken. Ik ben er nu achter!, mijn blog telt voor n pagina. Als iemand tien blogs leest, is het voor One.com een link die via redirect opnieuw geladen wordt.

Een paar bijzonderheden: het maximaal aantal reacties op een blog bedraagt 6.Lijstje van de meest gelezen blogs:
Alle hamstersoorten
De alcoholist
Een blog
History of the Syrian Hamster
Hybride bij andere diersoorten
Rudimentair duimpje, Nederlandse standaard "5 tenen" is fout
Hamsteren
Hoe is het met Inni-Mini?
Bonte / gevlekte Roborovski's
Help mijn hamster knaagt aan de tralies!

Ja, mijn eerste blog is ook tevens ntje die vaak gelezen is. Bijzonder is dat alle hamstersoorten de meestgelezen blog is terwijl het een opsomming is. Inni-mini die er tussen staat. Ik vermoed dat een aantal blogs die hierboven in de top 10 staan op fora genoemd zijn en daardoor vaak gelezen zijn.

Ik ben nu heel benieuwd hoe het over 10 jaar is. Ik ben nu 43 jaar oud, dan ben ik 53. Zou ik dan nog zo actief met deze website bezig zijn? Hoe ziet mijn hobby dan eruit? En hoe mijn site en blog? 10 jaar op 43 jaar is bijna 25% van mijn leven. Bijzonder!



Wie mij kent, herinnert zich me wel, het is goed zo #alvleesklierkanker #kanker 
dinsdag, november 21, 2017, 06:42 PM - Persoonlijk
door Martin Braak

Zaterdag 18 november werd ik wakker terwijl ik droomde dat ik met mijn moeder aan het praten was. Net op het moment dat ik de vraag stelde: hoe gaat het met je? En ik als antwoord kreeg: ik ben zowel heel erg koud als heel erg warm. Na een paar minuten wakker zijn, ging door mijn gedachten dat mijn vader Johan zoveel op mijn broer Peter leek toen hij zo oud was als Peter. En dat het niet Peter was die mijn moeder zag. En toen de eerste zonlicht te zien was, ben ik opgestaan en heb ik Tommy verzorgd. Na het kammen pakte ik hem op en stond ik voor het raam. En daar beneden op de grond huppelde een wilde muis richting de deur van mijn garage. Daar lag nog wat voer wat ik per ongeluk heb laten vallen. Hij ruimde dat op. En daarna huppelde hij de ander kant op en ging onder de schutting door.

Mijn moeder Marga Braak kreeg in april het slechte bericht dat er vlekken op haar lever te zien waren en dat het hier om kwaadaardige kanker ging. Ze voelde het al aan dat het niet goed zat. Ze was namelijk zo raar moe. Dat rare moeheid had ze bij verzorgen van kennissen en familieleden in laatste stadia vaker gehoord en hoort bij kanker. Een vermoeidheid die anders is en niet goed onder woorden gebracht kan worden. Maar er was nog hoop. Want mijn moeder had twee jaar geleden borstkanker gehad en misschien was het wel uitzaaiingen van borstkanker. En dat zou eventueel behandeld kunnen worden als dat hormoongevoelig zou zijn. Maar na verder onderzoek bleek het om alvleesklierkanker te gaan en de uit de lever genomen cellen reageerden nergens op. Wij hadden van te voren al hierover gesproken. Stel eens voor dat ... Dan moet je voor kwaliteit gaan en niet voor kwantiteit. Een lastige keuze, want je wilt als mens graag zo lang de naasten blijven zien. In het gesprek met de arts vroeg mijn moeder haar: stel eens voor ik zou jouw moeder zijn, zou jij mij chemo aanraden? Je zag haar nee schudden terwijl ze geen antwoord gaf.

Richting de uitgang zei ik tegen mijn moeder laten we nog een lekker smoothy drinken, dan hebben we ten minste nog wat aan ons bezoek gehad. Een glimlach, ja lekker! Natuurlijk hadden wij beide vragen van waarom nu? Waarom een ander kanker? Wat is de kans dat je twee verschillende kankers tegelijk hebt? En dat zijn allemaal vragen waarop geen antwoord op krijgt. En later zei mijn moeder diverse keren ik had zo graag nog 10 jaar extra gehad. Wel heb ik ervaren dat slecht nieuwsgesprek snel verwerkt wordt en de mens de kracht heeft om verder te schakelen. En zo ook mijn moeder.

De arts had op haar vraag hoe lang heb ik nog? geantwoord twee tot vier maand. Maar dat is een gemiddelde mevrouw, u bent een individueel. Zou ik kerst nog halen?, was mijn moeders vraag daarna. Dat duurt nog wel heel lang, was haar spontane reactie. Maar de arts keek mijn moeder aan en zei: zoals ik u nu zie zou dat ook kunnen. Toen vertelde mijn moeder dat n van haar wens was om een witte kerstboom te hebben. Een wens die ik nog niet eerder had gehoord.

Mijn moeder begon na te denken over de laatste deel van haar leven. En van twee tot vier maand hebben wij snel drie tot zes maand van gemaakt. Mijn moeder ging er niet bij zitten, nee verdriet heeft geen zin. En verwerkingsproces van het overlijden van mijn vader in 2016 werd ineens omgezet in: gelukkig is hij er niet bij, want hij zou het zo zielig gevonden hebben. Ik ga naar Johan heen, naar jullie vader. Daar was mijn moeder heel zeker van.

Toch had ze n zware last. Ze zei: ik kan tegen iedereen vertellen dat ik niet lang meer heb. En van ieder kan ik afscheid nemen. Alleen van mijn kat Tommy niet. Tommy is mijn kat, maar ik ben zijn mens. En ik kan hem niet vertellen wat aan de hand is. Ik had mijn moeder al beloofd dat ik voor Tommy zou zorgen en om haar te betrekken heb ik de eerste krabpalen samen uitgezocht en gekocht. Met Tommy komt allemaal wel goed!, en dat gaf haar rust. Wel goed kammen hoor!, ja mam, dat komt goed. Maar om dat ook gerust te stellen kwam ik een aantal keren 's ochtends om Tommy te kammen.

Mijn moeder begon op te ruimen. Ze wilde ons niet met rommel achter laten, maar het was ook zo dat ze genoot van anderen blij te maken. Daarom gaf ze dingen met een warme hand weg, in plaats van met de koude hand. We namen de oude foto's door en we hebben de oude horloges bekeken en vergeleken met de oude foto's. Ook zijn we met de auto naar Almelo afgereisd om nog een bezoekje te brengen aan de Parallelweg 100, waar oma en opa vroeger woonden en naar Parallelweg 50 waar ze geboren was en haar eerste herinneringen van had. Dat stukje daar, dat heeft mijn vader gebouwd. En dat daar...

Ook gingen wij bijna elke week naar het restaurant. Wanneer zij kon en energie genoeg had. Eten daar hield ze van en tot op haar laatste dag heeft ze daarvan kunnen genieten. Wel was het al snel dat ze een doosje meenam om een deel erin te doen en mee te nemen naar huis. Ach, dat zullen ze in het restaurant toch niet moeilijk over doen? Maar ze deed dit elke keer stiekem. De dag erna kon ze nog lekker genieten van een stukje vlees. Op een gegeven moment nam ik chips voor haar mee. Want elke keer dat ik boodschappen haalde, nam ik nieuwe dingen voor haar mee. Dingen dat ze niet eerder had gehad. Chips!, ach, het maakt ook niets meer uit of ik elke dag chips eet toch? Mijn moeder vertelde dat ze geregeld op haar lijn moest passen. Maar dat hoeft nu niet meer!, zei ze met een grote glimlach.

In de zomervakantie waren we een dagje in Walibi en op de terug reis hebben wij een grote zak snoep samengesteld. Van elke bak hebben we een aantal snoepjes gepakt om zoveel verschillende soorten snoepjes in n zak te krijgen. Bij de balie keek de vrouw ons raar aan en ik vertelde dat dit iets van de bucketlist was. Ze pakte het prachtig in en mijn moeder vond dit geweldig. En de snoep was in een paar dagen op. Delen?, nee!, normaal was ze altijd van het delen maar dit keer was dit voor haar!

Op een gegeven moment vroeg mijn broer Peter of mijn moeder een lijst wilde maken wie een rouwkaart moet krijgen. Want haar telefoonlijstje, daar stonden veel namen in. Dat is goed!, was haar reactie. Een paar dagen later vertelde ze dat ze contact had gehad met de begrafenisondernemer en de enveloppen al waren bezorgd. En dat ze die zelf had geschreven. Niet alleen dat ze zelf controle had, maar ook dat ze ons wilde ontzorgen.

Het moment dat het slechter ging en prednisolon plus morfine kreeg was juist voor haar gunstig. Mijn moeder had last van reuma, had twee kunstknien en last van instabiliteit in de knien. Ze kon slechts kleine stukjes lopen en een klein stukje fietsen. Maar juist door prednisolon kreeg zij naast meer energie ook minder dikke knien en minder pijn. Ze ging meer dingen zelf doen. Op de fiets naar Action om kunstbloemen te kopen. En naar de dierenwinkel om speeltjes voor Tommy te kopen. Maar ook ging ze naar mijn broers huis om daar het aanrecht op te ruimen en kleine dingetjes in zijn huishouding te doen. Later zei ze wel eens, ik was net de hulk.

Elke dag kreeg ze bezoek en vaak niet n, maar meerdere mensen die langs kwamen. Ook namen zij lekkere dingen mee. Ze genoot zo van deze aandacht. Zoveel dat ze bijna nooit nee zei, terwijl aan het einde ze eigenlijk niet meer kon volbrengen en vol kon houden. Maar ook ging ik met haar nog twee keer naar tante Anna. En tijdens deze twee bezoeken gaf ze diverse dingetjes die Anna kon gebruiken. Dat deed ze met veel dingen, over alles werd nagedacht. Er werd zoveel mogelijk weggegeven om anderen helpen en om anderen blij mee te maken.

's Nachts was het lastig, vooral in de tijd dat ze last had van veel zweten. Zoveel dat het hele bed twee keer in de nacht verschoond moest worden. De vermoeidheid brak haar op. Maar de arts had de gouden tip: slikt u prednisolon in de avond? Slikt dat 's ochtends en neem extra paracetamol op het moment dat u naar bed gaat. Dat hielp, ze kon weer beter slapen. Een grote opluchting voor haar.

In het begin zei ze wel eens: hadden we Tommy maar niet aangehaald. Maar tijdens haar ziekte was dit haar grootste steun. Ze stond met Tommy op en ging naar bed wanneer Tommy naar de keuken gebracht was. Tommy werd ontzettend verwend. 's Ochtends na het kammen kreeg hij snoepjes. Daarna ging mijn moeder een plak roggebrood eten. Natuurlijk kreeg Tommy hiervan een stukje mee. 's Middags at mijn moeder ook iets waarbij vaak rekening werd gehouden met Tommy. Want Tommy kwam altijd op de leuning van de bank zitten. Er was een moment dat mijn moeder in de nacht niet kon slapen en op de stoel in slaap is gevallen. Beetje wakker wordend realiseerde ze zich dat ze erg slecht aan toe was en dat ze geen deken over haar blote benen had gelegd. Maar het was heerlijk warm en ze sliep verder. 's Ochtends bleek waarom. Tommy zat op haar schoot de hele nacht.

Op een gegeven moment was prednisolon uitgewerkt. Het ging slechter en slechter. De arts had al toegezegd dat wanneer dit zou gebeuren er nog een middel was. Eentje die zwaarder was. Mijn moeder heeft dit altijd het boze broertje van prednisolon genoemd. Het werkte gelukkig direct erg goed. Maar ze werd er wel wat hyper van. Ze type vijf kwartier in een uur. Want ze was heel actief geworden op Facebook. Facebook was vroeger iets van onze vader, Johan. En mijn moeder deed veel aan spelletjes als WordOn. Daar kende ze ook wat mensen waarmee ze berichtjes verstuurde. Facebook zocht ze leuke kattenfoto's op. Plaatste leuke berichtjes. Maar in de nachtelijke uren, vooral aan haar einde van haar leven, schreef ze diverse berichtjes via messenger.

Ook antwoordde ik 's nachts wel eens terug. Zo ook op haar reactie dat ze vader zou zien als ze zou overlijden. Niet alleen pa, denk maar eens aan wie je allemaal terug ziet! Ze is de hele nacht bezig geweest met herinneringen ophalen. Goed dat ik dit schreef, schreef ze. Tante Sietske natuurlijk, die wacht op mij, zo vaak mee gelachen. Mijn opa en wie weet oma. Oom Henrik, overleden toen ze nog maar 13 was. Zuster Leopolde hand in hand beloofd om elkaar op te zoeken. Annie, Erna, haar goede vriendinnen, tante Jo van wie mijn moeder de ogen van heeft gesloten. Natuurlijk opa en oma Braak. Papa's zusje Aafke wiens verjaardag ze nooit vergat. En nog van een aantal kinderen die veel te jong overleden waren. Buurman Mans niet te vergeten, zolang naast gewoond. En ongeveer tien poezen...

Moeder had gelukkig niet veel pijn. Maar van de morfine zag ze wel op een gegeven moment beestjes. Beestjes die over het behang langs het schilderijtje liepen. Kleine beestjes, maar zo scherp van geest wist ze dat ze niet echt waren. Op een gegeven moment liep mijn moeder naar het behang en ving daar een fruitvliegje. Zie je wel!, ik ben nog niet gek! Deze is echt! Ook hoorde ze een keer mijn vader in de keuken. De geluiden precies je papa. En een keer midden op de dag zag ze Peter op de bank zitten met heel helder licht om hem heen. Komt Martin ook?, vroeg ze. En op dat moment zat er niemand meer op de bank. Het was Peter helemaal niet die er zat. Maar dat helder licht, zo prachtig. Zou dat het helder licht zijn dat ik straks ga zien, schreef ze me later.

En de laatste weken dat ik 's ochtends las: goedemorgen!, ik ben er nog! Want het ging steeds slechter met mijn moeder. In alles merkte je dat haar lichaam aan het opgeven was. En van haar laatste nachten schreef ze me in de midden van de nacht: 3.52 ik schrik wakker. Wat WIL IK GRAAG? Douchen dus. Kan ik dat? NEE? Doe ik dat...ja dus....heerlijk warm water...stevige kraan. Heerlijk gevoel. Tot het laatst moment deed ze veel zelf. Ook al had ze thuiszorg, ze was daar zo blij mee en maakte daar vele persoonlijke gesprekken mee. Ze had haar uitvaart al zelf op papier gezet hoe alles moest verlopen. Toch werd in het laatst moment nog wat gewijzigd. Waarom zou ik de kleding die ik op vader's crematie aanhad dragen?, zei ze. Ik kan veel beter de kleding aandoen waar ik zo blij mee ben en zo plezierig zit. Een rood vestje dat ze heel vaak gedragen had, het stond haar ook veel beter.



En ochtend had ik zelf moeilijk en toen las ik haar bericht op Facebook waar onder andere in stond: Martin, doe vandaag kalm aan. Een wijze raadgevend zinnetje, dat me altijd bij gaat blijven. Raadgevend, helpend, regelend, dat deed ze vaak. In mijn jeugd heeft ze ook vaak ervoor gezorgd dat ik goed geholpen werd. Juiste moment geopereerd, juiste school etc. Maar ook de zorgen, niet alleen van ons, maar ook van anderen. Ze was altijd begaan met iedereen.

Geloven betekent... God... Verrijzenis en weerzien. Drie woorden, geen zee aan bijbelkennis voor nodig. Zalig zijn de barmhartigen, want hun zal barmhartigheid geschieden. Tot haar laatste moment heeft mijn moeder kunnen genieten en had ze de kracht om verder te gaan. Terug kijkend was het ook de juiste keuze geweest om niet voor behandeling te gaan. Ze heeft goede zes maanden gehad na het slecht nieuwsgesprek met de arts. Van iedereen afscheid kunnen nemen, van alles kunnen bespreken. Elk fotoalbum is doorgenomen. Haar worden waren dan ook: Zo is het goed.







Geschreven op 18 november 2017.
Ter herinnering van mijn moeder Marga Braak-Keen.

| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | Volgende> >>