|
|
|
Campbelli dwerghamster
De Campbelli dwerghamster is door Thomas in 1905 voor het eerst beschreven. De soort is genoemd naar de ontdekker
de heer C.W. Campbelli. Eerst dacht men dat het om een ondersoort ging van de Russische dwerghamsters. De latijnse naam
van de Campbelli dwerghamster was Phodopus sungorus campbelli en die van de Russische dwerghamster Phodups sungorus
sungorus.
Vanaf 1982 zijn er wetenschappers die de Campbelli dwerghamster niet meer als ondersoort beschouwen. Dit baseren ze op
o.a. een onderzoek naar de genetische verschillen tussen de Campbelli dwerghamster en de Russische dwerghamster welke in
1967 in Rusland is verricht. Hieruit blijkt dat er grote chromosomenverschillen zijn. Zo is bijvoorbeeld de vorm van het
mannelijke Y-chromosoom anders en zit het net op een andere positie. Ook het vrouwelijke X-chromosoom is anders. Tevens is
er ontdekt dat bij de Campbelli dwerghamster twee vrouwelijke X-chromosomen zijn (klik op de afbeelding om dit te zien).
In 1984 zijn de latijnse namen gewijzigd in Phodopus campbelli en Phodopus sungorus.
Bron: zie pdf-document.
Toch is het mogelijk om de twee soorten onderling te kruisen, echter dit is
sterk af te raden (zie hybriden).
De Campbelli dwerghamster wordt ook wel Djoengaarse hamster genoemd. De naam Djoengaarse dwerghamster is
verraderlijk omdat deze naam voor zowel de Campbelli dwerghamster als voor de Russische dwerghamster gebruikt wordt.
In 1983 zijn de eerste Campbelli's in Nederland gekomen. Ze zijn door Floor van Hoek via een handelaar uit West-Duitsland naar
Nederland gehaald. Ze droegen metalen oorkenmerken en het vermoeden bestaat groot dat ze uit een wetenschappelijk instituut
komen. Later in 1984 is door Sandy Kleerekoper een aantal Campbelli dwerghamsters uit Engeland gehaald. In Engeland werden
de eerste Campbelli dwerghamsters in 1963 in een dierentuin gehouden. Begin jaren '70 werden ze in Engeland voor het eerst als
huisdieren gehouden en gefokt.
In Amerika zijn in begin jaren '80 de eerste Campbelli's geïntroduceerd.
|
Wildvang Campbelli, afkomstig uit Altai
Chromosomen / genotype
Campbelli dwerghamster, kleur Champagne
|
De Campbelli's leven in het steppengebied van de Altai (= een gebertge in het grensgebied van Rusland, Kazakhstan, Mongolië en China), Tuva, Noord-Mongolië, Noord-China en Mantsoerije.
De Campbelli's leven niet in hetzelfde gebied als de Russische dwerghamster.
In Nederland is de Campbelli dwerghamster ten opzichte van de Russische
dwerghamster in minderheid. In Amerika is dit net andersom. Daar wordt
hoofdzakelijk Campbelli dwerghamsters gehouden.
|
De wetenschapper Helen E. Pogosianz uit Moskou heeft de Campbelli dwerghamster in de wetenschappelijke wereld
geïntroduceerd. In 1965 begon zij met twee mannetjes en één vrouwtje welke F3 van wildvang afstammen, gevangen in Tuva, Siberië.
Ze werden gehouden op de Royal Holloway College of the Gamaleya Insitute for Epidemiology and Microbiology. In 1979 trad bij haar de
pink-eyed dilution mutatie op. Deze mutatie kennen wij onder de naam geel-wildkleur of argente.
Campbelli dwerghamsters kan je heel goed alleen in een kooi houden. Maar je kan ze ook goed in groepen houden. Het zijn namelijk groepsdieren en in de natuur
leven ze niet solitair. Binnen de groep bestaat er een echte rangorde. Bij het bepalen en herbepalen van deze rangorde kunnen er ruzies en gevechten ontstaan.
Binnen een groep bestaande uit jonge en oude dieren kan dit gemakkelijk gebeuren wanneer "de baas" wat ouder en zwakker wordt. Jongere exemplaren tollereren de
dominantie van de zwakkere niet meer. Ook wanneer de groep te groot is of te groot wordt, kunnen er gevechten optreden die tot de dood volgt. Er kan ook kanibalisme
optreden wanneer er nieuwe jongen geboren worden. Daarom wordt bij de aanschaf van een Campbelli dwerghamster als huisdier bijna altijd geadviseerd om slechts
één per kooi te nemen. Dan loop je totaal geen risicio dat het mis gaat. Veel fokkers fokken ze koppelgewijs of trio gewijs. Groepen in grote kooien kan ook, maar
vaak zijn de nestaantallen dan wat kleiner.
De Campbelli dwerghamster staat bekend om dat ze kunnen bijten. Ten opzichte van de andere soorten dwerghamsters zijn ze inderdaad assertiever. Vooral
de vrouwtjes hebben een territorium drift. Dit betekent dat ze hun eigen gebied beschermen. Dit doen ze veelal door te bijten. Er zijn lijnen Campbelli dwerghamsters
die erg agressief zijn. Op het moment dat je de hand in de kooi steekt, stormen ze op je af en bijten. Maar omdat fokkers veelal op karakter selecteren heb je
veel lijnen die nauwelijks bijten en alleen nog maar soms bijten bij het oppakken. Meestal zijn de Campbelli dwerghamsters buiten hun kooi gewoon lief en knuffelbaar.
De mannelijke Campbelli dwerghamsters zijn meestal altijd lief (en wat liever t.o.v. de vrouwtjes). Campbelli dwerghamsters gehouden in groepen zijn
meestal wat liever van karakter. Je hoort wel eens van mensen dat ze een Campbelli in de dierenwinkel gekocht hebben en later pas beginnen te bijten. Op moment
dat de Campbelli dwerghamster alleen in de kooi is, moet hij alleen voor de bescherming van zijn territorium opkomen.
| | |
